Otworzyć drzwi to za mało. Trzeba zapewnić możliwość nauki, pracy, komunikacji, udziału w podejmowaniu decyzji i wpływu na środowisko. Inkluzywność oznacza nie tworzenie odrębnych warunków «dla kogoś innego», lecz świadome uwzględnianie różnorodności ludzi.
Podstawowe zasady
Godność i autonomia. Człowiek ma prawo wybierać sposób interakcji, otrzymywać informacje bez poniżania i podejmować własne decyzje.
Udział na równych prawach. Ważne jest nie tylko zaprosić człowieka na wydarzenie, ale też zapewnić dostępny format udziału, możliwość wypowiedzenia się i uzyskania wyniku.
Niedyskryminacja. Odmowa nauki, zatrudnienia lub usługi nie powinna opierać się na stereotypach dotyczących niepełnosprawności, wieku, doświadczenia służby lub innych cech osobistych.
Racjonalne usprawnienie. Jeśli ogólne środowisko nie zaspokaja indywidualnej potrzeby, należy rozważyć uzasadniony dodatkowy sposób zapewnienia udziału.
Inkluzja na uczelni
Uczelnia powinna być miejscem, w którym ludzie o różnych drogach do edukacji mogą się uczyć bez zbędnych przeszkód. Dla weteranów ważne mogą być elastyczne harmonogramy, konsultacje dotyczące ścieżki akademickiej, dostępne sale, alternatywne formaty materiałów i koordynacja z wykładowcami. Wsparcie określa się w dialogu z człowiekiem, a nie na podstawie założeń o jego stanie czy doświadczeniu.
Inkluzywne zespoły i pracodawcy
Dostępna oferta pracy to zrozumiały opis wymagań, uczciwa rekrutacja, możliwość zgłoszenia potrzeby dostosowania warunków pracy i poszanowanie poufności. Pracodawca powinien oceniać kompetencje zawodowe, a nie sprowadzać człowieka do diagnozy medycznej czy statusu.
Etyka komunikacji
Używamy sformułowań «osoba z niepełnosprawnością», «osoba poruszająca się na wózku», «osoba z zaburzeniem słuchu» wtedy, gdy ma to rzeczywiste znaczenie dla treści. Nie używamy deprecjonujących etykiet, nadmiernej heroizacji ani historii bez zgody ich uczestników.